EU opinion & policy debates - across languages | BlogActiv.eu

De Roemeense dictator Nicolae Ceausescu verplichte zijn burgers om de winters in de vrieskou door te brengen. Hij sloot de fabrieken door de werking van de elektriciteitscentrales te onderbreken om zo de nationale schuld van 9 miljard dollar terug te kunnen betalen aan buitenlandse banken. Deze maatregelen bleken niet te werken en na de volksopstand van 1989 werd hij gefusilleerd . In landen van de eurozone zie ik zoiets brutaals niet gauw gebeuren. De Roemeense, en andere, geschiedenis toont ons echter dat politieke carrières en politieke stabiliteit grotendeels afhankelijk zijn van de economische resultaten.

De Griekse schuldencrisis die eind jaren 2000 losbarstte, begint meer en meer op een langdurige TV adaptie van Victos Hugo’s “Les Miserables” te lijken. Het was het gevolg van drie factoren. Ten eerste, een extreem clientelisme, ontwikkeld door de twee grote partijen die de laatste decennia afwisselend hebben geregeerd. Ten tweede, de overdreven leningsdrang van Athene in de periode 2000-2010 en de roekeloze leningen toegestaan vooral afkomstig van Franse en Duitse banken. Ten derde, de rigide en punitieve Europese aanpak van de crisis onder leiding van Berlijn.

Deze laatste factor heeft geleid tot de verschuiving van de oorspronkelijke Griekse schuld aan privé banken naar landen van de eurozone en dit rechtevenredig met de verschuldigde bedragen aan lokale banken. Het was de keuze van Europa om de schuld door te schuiven naar de Griekse bevolking. Met de sociale gevolgen is echter geen rekening gehouden.

De onmenselijke crisis heeft tot de verpaupering van de bevolking, protectionisme en extreme polarisatie geleid. De grote centrumpartijen zijn verdrongen door een golf van populisme en nationalisme. Een fenomeen dat niet alleen Griekenland eigen is. Het lijkt het er steeds meer op dat anti-EU partijen aan de winnende hand zijn in verschillende perifere landen. De kloof tussen een kern rond Duitsland en de periferie wordt steeds dieper.

De euro die dertien jaar geleden als een steunpilaar van de Europese eenmaking is geïntroduceerd, dreigt de ondergang van hetzelfde huis te worden. Het is een verstrakte munt dat teveel en tegelijkertijd verschillende economieën onder hetzelfde dak heeft gebracht. De ettelijke nationale economische culturen kunnen geen harmonische huwelijk leiden zonder een werkelijke eenmakingspolitiek die het hele Europese continent betrekt . De hegemonische rol van Duitsland in niet productief.

Moet Griekenland de geleende bedragen terugbetalen? Ja . Kan Athene dat doen zonder dat zowel locale als Europese politici door de burgers als nieuwe Ceausescus beschouwd worden? Neen.

Het laatste voorstel van de nieuwe Griekse regering i.v.m. het steunprogramma komt grotendeels tegemoet aan de eisen van de schuldeisers en geeft aan iedereen meer tijd om een leefbare oplossing te zoeken. De Griekse schuld is immers niet leefbaar, zelfs een economische agnosticus kan dat zien. Vandaag is 25% van de Griekse bevolking werkloos. Bij jongeren onder de 24 jaar is het zelfs 60%. Het BNP is met 25% gedaald en het aantal zelfmoorden is met 55% gestegen.

Hopelijk begrijpt Europa dat wat goed is voor de Grieken is ook goed voor de euro en omgekeerd. Een meer pragmatische en minder stroeve aanpak van de zaak door de protagonisten in het drama zal verlossend werken voor heel Europa. Athene heeft een open hand uitgestoken. Zijn er nog moedige politieke leiders in Europa die deze opportuniteit kunnen aangrijpen om verder te bouwen, of worden we allen geregeerd door boekhoudkundige software?

Author :
Print
EurActiv Network